Reisverslag

Main Menu

Hoe lang nog?

We zijn vertrokken Sturgis
Zaterdag 8 nov.

Sponsors

Joomla Templates

Reisverslag

Africlean in de Slurf

Een reisverslag van onze rit naar Dakar en later Banjul is opgenomen in de nieuwste Slurf. Dit is het magazine van de Werktuigbouwkundige studievereniging van de TU Delft, Gezelschap Leeghwater. Binnenkort zullen 2500 studenten, oud studenten, medewerkers van de TU en relaties van Leeghwater de Slurf op de mat krijgen. Klik op het plaatje voor de pdf.

Last Updated ( Tuesday, 24 February 2009 11:35 )

Gambia!

Hallo lezers! We zijn alweer aangekomen bij het laatste land dat team Africlean zal aandoen: Gambia! De grensovergang was geregeld door de Jammeh Foundation for Peace, de organisatie die de veiling van onze auto's regelt. Jammeh is de president van Gambia die al 14 jaar aan de macht is, en hij wordt aanbeden door de bevolking. Zeggen dat je bij de JFP hoort werkt dan ook altijd erg goed! We konden dus vrij snel de grens over, ik denk dat we hier maar twee uur mee bezig waren. Daarna kregen we een politie escorte, die ook hard nodig was. Zoals op de foto te zien is, is de weg veel te smal voor onze Samurai. Daarom is het wel erg fijn dat de motor agent alle tegenliggers sommeert om de berm in te rijden, zodat wij alle ruimte hebben.

Eenmaal in het hotel aangekomen, hebben we een meeting met Kebba. Kebba werkt voor de JFP, is de directeur van het ziekenhuis, en doet nog allemaal andere dingen. In ieder geval wist hij ons te vertellen hoe we bij het waterproject kunnen komen dat wij sponsoren, en hij zou een gids regelen. Daarna hebben we hem uitgebreid verteld waarom keramische potfilters (het project van de TU dat we willen verspreiden) de beste hoop zijn voor een schone drinkvoorziening voor noordwest Afrika. Hij zag het nut er wel van in, en we hebben afgesproken dat er binnenkort een pilot uitgevoerd gaat worden!

De omgeving van het hotel waar de eerste nacht zaten was erg druk, super toeristisch en vol met vervelende mannetjes die geld van je wilden. Daarom zijn we nog een stukje naar het zuiden gereden, naar Sanyong Beach waar het veel rustiger was. Zo konden we lekker alleen op het strand zitten, op de kuddes koeien die zo nu en dan langs komen na dan.

En dan moet er ook even geposeerd worden bij de auto en de ondergaande zon. Prijsvraag: wie droeg er een polo, en wie een t-shirt?

Na ons hachelijke avontuur op het strand een paar dagen terug zou je denken dat de Samurai bang voor zeewater is geworden. Niets is echter minder waar: hij gaat er nog steeds gretig doorheen.

Toen we weer helemaal uitgerust waren op het strand, was het tijd voor de officiele ceremonie waarbij allerlei belangrijke Gambianen ons bedanken voor onze grootmoedigheid, dat we helemaal naar Gambia komen rijden enkel en alleen om hun te helpen. Omdat Leon het op de motor het zwaarste van iedereen heeft gehad, hebben we hem als vrijwilliger aangewezen om een mooi verhaal te vertellen over de reis. Hij blijkt een bijzonder groot publiek spreker te zijn.

Die avond werd er op het strand voor ons gekookt.

Na twee dagen op het strand in Sanyong beach was het weer tijd om iets anders te zoeken. Omdat het vanaf het strand ongeveer 5 km lopen was naar het dorp namen we een lifter mee - maar de Samurai heeft slechts twee zitplaatsen. Dit ging ook prima.

Na weer helemaal uitgechilld te zijn op het strand, is het weer tijd om aan de serieuze zaken te werken. We gingen het project bezoeken waar de opbrengst van onze reis naar toe gaat. Hiervoor moesten we eerst met de boot weer naar het noorden bij Banjul de Gambia river over. Om 8 uur 's ochtends kwamen we aan, en we troffen een lange rij aan. Maar don't worry, rond een uur of 1 konden we de boot wel op! Dit zou ons reisschema ernstig in de war schoppen, en daarom zijn we even stevig gaan onderhandelen met de officials. Door vaak te herhalen dat we bij de JFP horen konden we door de 'back door' zonder een Dalassi aan smeergeld te betalen! Uiteindelijk waren we rond een uur of 12 aan de overkant, dat ging dus goed.

Daarna reden we een stuk naar het oosten, het binnenland in. Geen toeristen hier, een blanke is nog echt een bezienswaardigheid hier. Na een paar uurtjes rijden komen we aan bij het dorp dat voor zijn schone water afhankelijk is van 'ons' project. Het is hier allemaal nog net een stapje primitiever en armer dan wat we tot nu toe hebben gezien.

Jammer genoeg is degene die ons zou rondleiden in Senegal. Daarom zijn we zelf maar op pad gegaan, alleen is er dan aan zo een watertank vrij weinig te zien. In ieder geval wordt hij gevoed door zonnecellen, en levert ongeveer 30 kuub water per dag. Genoeg om het dorp draaiende te houden.

Eelko bestudeert nog uitgebreid de specs van het systeem. We moeten er natuurlijk wel voor zorgen dat ons geld goed terecht komt.

En we zijn natuurlijk ook niet te beroerd om zelf de handen uit de mouwen te steken! We zijn begonnen aan een nieuw irrigatiekanaal. Het is overigens niet af gekomen.

Hieronder nog een kleine impressie van de dorpjes met rieten hutten. Het is hier arm, maar de omgeving is erg mooi en iedereen lijkt er gelukkig.

In Gambia hoef je geen extra kaartje te kopen voor je fiets.

Onderweg werden we opgehouden door een brutale bende stokstaartjes. Nadat we een flink deel van ons reisgeld hebben achtergelaten lieten ze ons er door.

In het oosten van het land gingen we met een kleine ferry weer de rivier over, om op de south bank te komen. Dit was een fatale beslissing: waar op de noordkant van de rivier mooie nieuwe wegen liggen, is de zuidkant één grote pothole. Dat weten we dan ook weer.

Zoals gebruikelijk bij dit soort vervoer in Afrika is de boot tot de nok toe gevuld.

Hier een paar van de typische busjes die hier dienst doen als openbaar vervoer. De busjes zien er niet uit, maar het rijdt allemaal wel!

Eén van de dingen die ons opviel in Mauretanie was dat alle kinderen maar een beetje op straat rondhingen, en niet naar school gaan. In Gambia hebben alle kinderen een school uniform aan en een rugzakje op de rug, goede Zaak! Wel hebben we het idee dat ze allemaal een enorm eind moeten lopen om op school te komen, maar de groepjes zagen er erg gezellig uit.

De ouders van Femke hadden ons wat medische supplies meegegeven, om ergens te doneren. Ergens op het platteland reden we langs een heel klein ziekenhuisje, gerund door een paar Duitsers. Ze waren erg blij met onze medische tas.

Nu de reis steeds meer op zijn eind gaat lopen, proberen we alles wat we bij ons hebben weg te gevan aan mensen die er wat aan hebben. We hadden een spelletje Mikado bij ons, en dat leek ons wel wat voor deze knaapjes. Alleen heeft het natuurlijk erg weing zin om ze een kado te geven als ze niet weten wat ze er mee moeten: Educatie is de kern van alle ontwikkelingshulp! Mikado lijkt een makkelijk spel, maar om het goed uit te leggen heb je toch minstens een kwartier nodig. Ik ben benieuwd met welke regels ze het spel nu spelen!

Aan al het goede komt een eind, zo ook aan onze relatie met de Samurai. We hebben van je genoten! Hier heeft Sander de zware en verdrietige taak om de nummerplaten te verwijderen, zodat we ze in NL weer kunnen inleveren. Ik hoop dat de nieuwe eigenaar net zo veel van Sam geniet als wij!

De route die we hebben genomen bijkt toch niet de meest efficiente te zijn. Na ruim 7500 km naar het zuiden te hebben gereden, vertelt het schermpje in ons vliegtuig dat het maar 5500 terug is. In ieder geval stelt de terugweg weinig voor: 6 uurtjes vliegen ipv 3 weken toeren!

En dat was het dan alweer! Eenmaal thuis blijkt dat onze website nog veel meer gevolgd is dan dat we al wisten, heel leuk. Bedankt voor het lezen! Hou de site in de gaten, want binnenkort wordt ook al het video materiaal dat we hebben verzameld (voornamelijk dwaze ritjes door de woestijn) online gezet.

Groeten! Team Africlean

Last Updated ( Wednesday, 10 December 2008 16:26 )

Senegal! (Dag 15 - 20)

In Senegal: eerst bijkomen! Ochtendje uitslapen en daarna met een bootje van de Zebrabar naar St Louis. Lekker 1,5 uur op het water gezeten en bijgepraat met andere deelnemers van andere groepen die al een dagje eerder in Senegal waren aangekomen. St Louis is een mooie oude stad, voorheen de hoofdstad van Senegal. Na een relaxte sight-seeing tour hebben we riant gegeten om vervolgens de taxi terug naar de bar te pakken. Bij terugkomst heerlijk geBBQ-t en plannen gesmeed voor de dagen erna.

Tijd voor de laatste etappe naar Dakar! Lekker laat vertrokken met als bestemming Lac Rose. Eigenlijk een gemakkelijk dagje asfalt bijten om vervolgens bij een relaxt resort aan te komen waar de challenge eindigt. Onderweg nog even het zand en zout van de auto laten halen, we moeten natuurlijk wel een beetje goed voor de dag komen.

We hebben het gehaald! Toch voelt het niet als finish, die is eigenlijk pas in Banjul…

Bij Lac Rose een dagje erg weinig gedaan en ’s avonds met de hele groep naar Dakar centrum in een hele oude Mercedes bus. Daar gegeten en een hele slechte disco bezocht. Het is in Dakar hip om met jezelf te dansen in de spiegel. Crazy dancing werd wel gewaardeerd.

Op weg naar het zuiden zijn we naar het Bandia national park geweest. Super mooi safari park met allerlei mooie beestjes en coole tot wel 1000 jaar oude Baobab bomen.

Er waren ook hele enge schilpadden.

’s Avonds een camping aan het strand gevonden en weer de razende reporter uitgehangen. Het was de laatste avond samen met de mannen van de blauwe kameel en de roze dildo. Lex, Erik, Jeroen, Olivier en Rinke zijn de volgende ochtend naar Mali vertrokken om daar hun auto te veilen en projecten te bezoeken.

Na een nachtje in de tent zijn we met een afgeslankte groep verder gereden naar het zuiden. Senegal is een prachtig groen land en alle mensen langs de weg reageren heel enthousiast op onze aanwezigheid.

We hebben de hele dag gereden over de hoofdweg van Senegal, eerst naar het Zuid-Oosten en later naar het Zuid-Westen om op die manier de grote delta langs de kust te omzeilen. De snelweg is voor een groot deel onverhard en er zitten soms enorme gaten in.

Aan de zuidkant van de delta hebben we een camping gevonden op circa 20Km van de grens naar Gambia.

Aldaar vroeg opgestaan om met een bootje een tocht te maken door de delta langs de mangrove bossen. We hadden verwacht opgegeten te worden door krokodillen maar dat is niet gebeurd. We hebben wel de vruchten van de Baobab boom geproefd en bomen met vogels bekeken. Ook leuk.

Na het varen zijn we doorgereden naar de grens waar alles verbazingwekkend soepel ging. Na een uurtje konden we door en zijn we onder politie begeleiding naar de boot gebracht om ons richting Banjul te varen. Daarover later meer lieve internetbuiskindertjes.

Last Updated ( Saturday, 06 December 2008 14:40 )

Mauretanie (Dag 11-14)

Lieve lezers, excuses voor het lang uitblijven van updates, maar er waren weinig internet cafés te vinden in de Sahara. Om het goed te maken bij deze een extra uitgebreide update.

Na wederom een nachtje wild kamperen, dit keer aan een lagune een kilometer of 20 van Dakhla, zijn we op pad gegaan voor de laatste 400 km Marokko/Westelijk Sahara. Dit waren echte de saaiste kilometers ever. Links niets, rechts niets. Rechte weg, geen tegenliggers en slechts 1 mede weggebruiker die ook naar het zuiden ging. Een vent op een brommertje met een hengel. Ruim 200 km van de bewoonde wereld.

Bij de grens moesten we van onze laatste biertjes af zien te komen omdat Mauritanië geheel alcohol vrij is. We probeerden de biertjes nog aan voorbijgangers in de andere richting te slijten maar dat mocht niet van de meneer met het geweer. Op zijn aanwijzing gooiden we de biertjes in een verder lege vuilnisbak. De auto achter ons kon nog net zien hoe hij ze er uit liet vissen door een van zijn ondergeschikten.

Grenzen werken in dit deel van de wereld enigszins anders dan in Europa. Als we na een uurtje onderhandelen eenmaal Marokko uit zijn, komen we in een stuk niemandsland. De Mauretaanse grens ligt ongeveer 15 kilometer verderop. De weg in het niemandsland bestaat uit wat kaalgesleten rotsen, want er is hier dus geen overheid om een nieuwe weg aan te leggen. Overal liggen autowrakken, omdat je die hier gemakkelijk en goedkoop kan achterlaten. Wat er gebeurt als iemand je probeert te beroven in dit stuk wetteloze land is voor ons volstrekt onduidelijk, en daar denken we maar niet te veel over na.

Doordat we onze Samurai Powerrr weer goed gebruiken op dit rotsige stuk, staan we redelijk ver vooraan in de rij bij de volgende grens (niet dat we hier iets mee opschieten, want we moeten uiteindelijk toch op de hele groep wachten). Vergeleken met de bureaucratie in Mauretanie is Marokko een Schengenland. Uiteindelijk duurt het ongeveer vijf uur voordat we de grens over kunnen, dus het komt goed uit dat we vanochtend vrij vroeg zijn opgestaan om op tijd door de grens heen te komen. Als het donker wordt gaat de grens namelijk dicht, en kan je een nachtje wachten.

Eenmaal over de grens krijgen we gelijk een stukje geschiedenisles. Toen Spanje in 1975 weg ging uit de westelijke Sahara, wilden Marokko en Mauretanie dit stuk land beiden wel hebben. Doordat Marokko militair superieur was, hoort de westelijke Sahara nu bij Marokko. Om er voor te zorgen dat Mauretanie het niet in zijn hoofd haalt om te proberen het terug te pakken, hebben ze vlak over de grens een mooi mijnenveldje neergelegd. We moeten dus opletten waar we rijden.

Het is echt heel apart om te zien hoeveel invloed een grens, iets wat toch redelijk willekeurig ergens is geplaatst, heeft op het land. Eenmaal over de grens zien de mensen er niet Arabisch meer uit maar zijn het echt negers, zoals we dat verwachten in Afrika. Daarnaast is het land ook een stuk minder georganiseerd dan Marokko, en het leven speelt zich nog veel meer af op straat.

De eerste stad die we inkomen is Nouadibou. Dit is de tweede stad van Mauretanie, en heeft vrij veel inwoners. Toch krijgen we de indruk dat het meer gewoon een heel groot dorp is, dan een echte stad. Nergens hoogbouw en vrij veel armoede. Toch zijn de mensen erg aardig en je voelt je hier prima op je gemak.

Vlak buiten de stad ligt nog steeds de Sahara waar we al een flinke tijd doorheen rijden. Maar in Mauretanie is er een groot verschil met Marokko: hier lopen er geen wegen door de woestijn, maar moeten we dwars door het zand! Daar is de Samurai natuurlijk het meest in zijn element. Omdat het natuurlijk levensgevaarlijk is om in je eentje de Sahara te doorkruisen, hebben we een groep gelijkgezinden bijeen geraapt om het avontuur mee aan te gaan. Even voorstellen:

Team ‘de roze dildo’ bestaat uit Lex en Erik. Twee levensgenieters die weinig moeite hebben om zich aan te passen aan de relaxte Afrikaanse sfeer. Hun roze Astra valt van ellende uit elkaar en is op zijn zachtst gezegd niet de meest geschikte wagen voor de woestijn. Toch gaan ze er dapper mee door.

De mannen van de ‘Blauwe kameel’ zitten gedrieën in een Ford transit. Ook al hebben ze geen vierwielaandrijving, het vermogen van de transit maakt een hoop goed. Onder het motto van ‘gang is alles’ komen ze de meeste obstakels wel door. Op het moment dat er gekampeerd moet worden hebben Jeroen, Rinke en Olivier het goed bekeken. Door middel van een heftige constructie met een lattenbodem kunnen ze comfortabel in de bus slapen. Degene onder de lattenbodem slaapt alleen wel iets onrustiger, omdat de lattenbodem elk moment naar beneden kan komen.

Team ‘the story of the laughing camel’ (welke naam een parodie is op de bekende documentaire ‘the story of the weeping camel) bestaat uit Bart en Mariken. Zij zijn het enige team waarvan de gemiddelde leeftijd niet precies 25 is, maar iets hoger. Hun Rocky met 1.6 motor is niet echt een snelwegmonster, want ze missen wat vermogen. In de woestijn komt hij beter tot zijn recht. Slapen doen ze op het dak van de auto, en ze hebben een enorme hoeveelheid heftige kampeer gadgets omdat Bart bij de Bever sport werkt.

Rik en Paul, de Sultans of Sunburn, zijn compleet gestoord. Ze rijden in een Vitara, dus een zusje van onze Samurai. Om te auto te starten zijn altijd een paar flinke tikken op de startmotor nodig.

Team Adviestalent is een uitzondering op de meeste andere deelnemende teams, het bestaat namelijk uit een tweetal dames: Margriet en Els. Klussen is niet hun sterkste punt, dingen regelen daarentegen wel. Hun Nissan Patrol is hierdoor van alle gemakken voorzien! Omdat het zo een nieuwe auto is, is het wat lastiger om hem open te maken als je de sleutels er in hebt laten liggen.

En dan de man waar Eelko soms een beetje jaloers op is: Leon. Hij legt het traject Ams-Dakar namelijk af op een Honda XL-600 motor, een 600 cc eencilinder. Ondersteund door de Sultans of Sunburn leert hij elke dag nieuwe trucjes op zijn motor, hij heeft zijn rijbewijs namelijk nog niet zo lang en dit is zijn eerste motor.

Zoals gezegd zijn er in de Mauretaanse Sahara geen wegen, en dus zijn er ook geen bordjes waarmee we de weg kunnen vinden. Om toch niet te verdwalen hebben we een gids meegenomen: Sidi. Zijn rappe Frans verstaan we niet altijd, maar hij wijst ons wel altijd de goede kant op. Hieronder staat onze Grote Leider op de auto om de woestijn alvast een beetje te verkennen.

Eenmaal in het zand krijgen we les 1 van het terreinrijden: bandenspanning. Normaal hebben we ongeveer 2.5 bar aan luchtdruk in de bandjes, maar die moet omlaag om meer grip te krijgen op het zand.

Alsof we op een toeristen cruise zijn: een kudde kamelen verschijnt. Ze lopen los rond en worden met een lokzang naar huis geroepen. Geen idee hoe dat in de praktijk gaat, we hebben in dagen geen dorpje of iets wat daar op lijkt gezien…

Op de mulle zandpaden is het lekker stoffig. Upwind van je voorganger blijven dus en raampjes een beetje dicht houden. Dat is trouwens niet zo relaxt bij 40 graden. In het mulle zand reden we met 4 wiel drive aan en zodra het een beetje harder werd snel naar 2 wiel om de tussenbak te sparen.

Op de tweede dag in de sahara heeft Leon een goeie crash gemaakt met zijn Honda. Een paar bulten zand met kamelengras achter elkaar resulteerde er in dat hij met 80 per uur gestrekt over het stuur ging. Gelukkig was hij OK, slechts een paar blauwe plekken en wat stijf. Na het recht zetten van de voorvork en het verwijderen van de gesloopte dashboard onderdelen konden we weer verder.

Leon wilde even van de schrik bekomen en nam plaats in de blauwe kameel. Omdat het echt echt niet anders kon heeft Eelko de motor jurk aangetrokken en de rest van de dag gereden. Dit vond hij heel erg.

De sahara is eigenlijk veel steen en relatief weinig zand. We reden steeds over harde stukken met om de paar honderd meter een mulle strook. Hier kwamen de Opel en de bus regelmatig in vast te staan. Gelukkig hadden wij Samurai power om sleepjes te geven. Hier onder staat de Samurai even bij te komen in de spaarzame schaduw.

Op de laatste dag in de sahara zijn we over het strand gaan rijden. Om 10 uur knalden we de duinen door zodat we met laag water langs de vloedlijn konden rijden. Ruitenwissers aan en ramen dicht. De Sam heeft een lekker slokje zout water gehad maar we denken dat hij het wel lache vond.

Na slechts 15km kwam de bus genadeloos vast te zitten en moesten we flink aan de bak om de auto los te krijgen terwijl de golven tegen de auto stonden te beuken. Zelfs de gids werd er een beetje zenuwachtig van. Toen de bus eenmaal los was hebben we nog een klein stukje gereden maar de golven werden steeds groter en het strand smaller. Rond de middag werd het te gevaarlijk en zijn we gestopt. Uiteindelijk hebben we ter plekke tenten opgezet en zijn we 24 uur later pas door gereden. Het water was zo hoog gekomen dat we meerdere keren moesten verkassen.

Na een dagje langer in de sahara zijn we de eerste afslag van het strand af gegaan een vissersdorpje in. Voor het eerst weer andere mensen. Sidi was erg blij dat we van het strand af waren. Vanaf daar hebben we plankgas doorgereden naar de grens van Senegal en door naar de befaamde Zebrabar waar inmiddels laat op de avond een lekker koud biertje op ons stond te wachten en snel nog even wat couscous werd opgewarmd.

Last Updated ( Thursday, 27 November 2008 15:12 )

More Articles...

<< Start < Prev 1 2 3 Next > End >>

Page 1 of 3