Vandaag hadden we weer een heerlijk relaxed dagje rondtoeren door Marokko. Maar we zijn met een barrel op stap, dus er moest eerst een en ander aan de auto gebeuren. De v-snaar piepte alsof het een lieve lust is, dus daar moest een nieuwe voor geregeld worden. Aangezien we het Franse en het Arabische woord voor v-snaar niet kennen, werd het maar even aangewezen. De oude er uit gevist, en toen mee naar een winkeltje waar ze enkel v-snaren verkopen. De oude werd vergeleken met wat er aanwezig was, en degene die er het meest op leek meegenomen. In een oogwenk werd de nieuwe er in gezet, en nu kunnen we weer met een gerust hart op pad. Het hele grapje heeft 90 Dirham gekost, ongeveer 8 euro.

Het stuk Marokko waar we doorheen reden was redelijk bewoond. Daardoor waren er veel leuke dorpjes langs de weg en was er een hoop te zien. Er werd lekker gevoetbald, ze laten zich niet tegenhouden door het warme weer of het gebrek aan gras. 

 

Aangezien de af te leggen afstand meeviel hadden we wat meer tijd om onderweg rond te kijken. Hier wordt iets verkocht, na heftig onderhandelen werd er wat uit de kofferbak gehaald en afgerekend. 

En hier de complete omvang van het dorpje. De colonne wist weer de nodige aandacht te trekken. De kinderen rennen op je af: ‘Donnez-moi un bonbon’  en ‘Cadeaux, cadeaux’. Sommige challengers hebben een complete zak met rommel mee om uit te delen, maar dat paste allemaal niet in de Samurai.

En hier nog een stukje sfeer impressie van het dorp.

De rest van de groep vond het een goed idee om lekker snel naar de camping te rijden, zodat er nog even gezwommen en gerelaxed kon worden. Maar wij vonden het veel leuker om nog even naar Agadir te gaan, een universiteitsstad aan de kust. Omdat Eelko zijn zus daar heeft gestudeerd hadden we een complete lijst met aanraders om te bezoeken. 

We zijn eerst naar de boulevard geweest. Een groter contrast met de arme bergdorpjes kan er bijna niet zijn – allemaal hippe, rijke Marokkanen en alles is enorm toeristisch. Hier zijn we dan ook snel weg gegaan, om het ‘echte’ Agadir te verkennen.

Voor het betere woestijnrij werk heeft de lokale bevolking natuurlijk ook een Samuraiiii! (Metal top de luxe)

 

Op de taxi standplaats was het een enorme chaos van honderden taxi’s de af en aanreden. Het ene type taxi is de ‘petit taxi’, rood geschilderde 205jes enzo. Aan de andere kant hoef je je nooit meer af te vragen wat er met alle oude Mercedessen gebeurt: de luxe taxi’s zijn allemaal witte Mercessen, maar we minstens 30 jaar oud. De Samurai stond daar wel heel goed tussen.

Op het moment dat de Papagayo Night club langs kwan, werden de plannen bijna gewijzigd om de avond in Agadir door te kunnen brengen, en dan morgen wat extra rijden. Gelukkig hebben we ons in kunnen houden. Nadat we een Tajine de Boeuf hebben gegeten (met de handjes) in de wijk Dakhla gingen we nog een uurtje naar het zuiden rijden om ons weer bij de groep aan te sluiten. Eenmaal op de camping aangekomen bleken zij nog aan het eten te zijn in de stad, waarop wij Beerenburgjes gingen drinken met een gepensioneerde Nederlander die ook op de camping stond. Later op de avond zijn we  nog even een Marokkaanse equivalent van een kroeg ingedoken, samen met de bewaker van de camping. Al met al een ontzettend relaxed dagje, morgen moeten er weer serieuzere afstanden afgelegd worden!