|
Hallo lezers! We zijn alweer aangekomen bij het laatste land dat team Africlean zal aandoen: Gambia! De grensovergang was geregeld door de Jammeh Foundation for Peace, de organisatie die de veiling van onze auto's regelt. Jammeh is de president van Gambia die al 14 jaar aan de macht is, en hij wordt aanbeden door de bevolking. Zeggen dat je bij de JFP hoort werkt dan ook altijd erg goed! We konden dus vrij snel de grens over, ik denk dat we hier maar twee uur mee bezig waren. Daarna kregen we een politie escorte, die ook hard nodig was. Zoals op de foto te zien is, is de weg veel te smal voor onze Samurai. Daarom is het wel erg fijn dat de motor agent alle tegenliggers sommeert om de berm in te rijden, zodat wij alle ruimte hebben. 
Eenmaal in het hotel aangekomen, hebben we een meeting met Kebba. Kebba werkt voor de JFP, is de directeur van het ziekenhuis, en doet nog allemaal andere dingen. In ieder geval wist hij ons te vertellen hoe we bij het waterproject kunnen komen dat wij sponsoren, en hij zou een gids regelen. Daarna hebben we hem uitgebreid verteld waarom keramische potfilters (het project van de TU dat we willen verspreiden) de beste hoop zijn voor een schone drinkvoorziening voor noordwest Afrika. Hij zag het nut er wel van in, en we hebben afgesproken dat er binnenkort een pilot uitgevoerd gaat worden!
De omgeving van het hotel waar de eerste nacht zaten was erg druk, super toeristisch en vol met vervelende mannetjes die geld van je wilden. Daarom zijn we nog een stukje naar het zuiden gereden, naar Sanyong Beach waar het veel rustiger was. Zo konden we lekker alleen op het strand zitten, op de kuddes koeien die zo nu en dan langs komen na dan. 
En dan moet er ook even geposeerd worden bij de auto en de ondergaande zon. Prijsvraag: wie droeg er een polo, en wie een t-shirt? 
Na ons hachelijke avontuur op het strand een paar dagen terug zou je denken dat de Samurai bang voor zeewater is geworden. Niets is echter minder waar: hij gaat er nog steeds gretig doorheen.
Toen we weer helemaal uitgerust waren op het strand, was het tijd voor de officiele ceremonie waarbij allerlei belangrijke Gambianen ons bedanken voor onze grootmoedigheid, dat we helemaal naar Gambia komen rijden enkel en alleen om hun te helpen. Omdat Leon het op de motor het zwaarste van iedereen heeft gehad, hebben we hem als vrijwilliger aangewezen om een mooi verhaal te vertellen over de reis. Hij blijkt een bijzonder groot publiek spreker te zijn. 
Die avond werd er op het strand voor ons gekookt.
Na twee dagen op het strand in Sanyong beach was het weer tijd om iets anders te zoeken. Omdat het vanaf het strand ongeveer 5 km lopen was naar het dorp namen we een lifter mee - maar de Samurai heeft slechts twee zitplaatsen. Dit ging ook prima.  Na weer helemaal uitgechilld te zijn op het strand, is het weer tijd om aan de serieuze zaken te werken. We gingen het project bezoeken waar de opbrengst van onze reis naar toe gaat. Hiervoor moesten we eerst met de boot weer naar het noorden bij Banjul de Gambia river over. Om 8 uur 's ochtends kwamen we aan, en we troffen een lange rij aan. Maar don't worry, rond een uur of 1 konden we de boot wel op! Dit zou ons reisschema ernstig in de war schoppen, en daarom zijn we even stevig gaan onderhandelen met de officials. Door vaak te herhalen dat we bij de JFP horen konden we door de 'back door' zonder een Dalassi aan smeergeld te betalen! Uiteindelijk waren we rond een uur of 12 aan de overkant, dat ging dus goed. Daarna reden we een stuk naar het oosten, het binnenland in. Geen toeristen hier, een blanke is nog echt een bezienswaardigheid hier. Na een paar uurtjes rijden komen we aan bij het dorp dat voor zijn schone water afhankelijk is van 'ons' project. Het is hier allemaal nog net een stapje primitiever en armer dan wat we tot nu toe hebben gezien.
Jammer genoeg is degene die ons zou rondleiden in Senegal. Daarom zijn we zelf maar op pad gegaan, alleen is er dan aan zo een watertank vrij weinig te zien. In ieder geval wordt hij gevoed door zonnecellen, en levert ongeveer 30 kuub water per dag. Genoeg om het dorp draaiende te houden. .jpg)
Eelko bestudeert nog uitgebreid de specs van het systeem. We moeten er natuurlijk wel voor zorgen dat ons geld goed terecht komt.
En we zijn natuurlijk ook niet te beroerd om zelf de handen uit de mouwen te steken! We zijn begonnen aan een nieuw irrigatiekanaal. Het is overigens niet af gekomen.
Hieronder nog een kleine impressie van de dorpjes met rieten hutten. Het is hier arm, maar de omgeving is erg mooi en iedereen lijkt er gelukkig. .jpg)
In Gambia hoef je geen extra kaartje te kopen voor je fiets.
Onderweg werden we opgehouden door een brutale bende stokstaartjes. Nadat we een flink deel van ons reisgeld hebben achtergelaten lieten ze ons er door. .jpg)
In het oosten van het land gingen we met een kleine ferry weer de rivier over, om op de south bank te komen. Dit was een fatale beslissing: waar op de noordkant van de rivier mooie nieuwe wegen liggen, is de zuidkant één grote pothole. Dat weten we dan ook weer.
Zoals gebruikelijk bij dit soort vervoer in Afrika is de boot tot de nok toe gevuld.
Hier een paar van de typische busjes die hier dienst doen als openbaar vervoer. De busjes zien er niet uit, maar het rijdt allemaal wel! .JPG)
Eén van de dingen die ons opviel in Mauretanie was dat alle kinderen maar een beetje op straat rondhingen, en niet naar school gaan. In Gambia hebben alle kinderen een school uniform aan en een rugzakje op de rug, goede Zaak! Wel hebben we het idee dat ze allemaal een enorm eind moeten lopen om op school te komen, maar de groepjes zagen er erg gezellig uit.
De ouders van Femke hadden ons wat medische supplies meegegeven, om ergens te doneren. Ergens op het platteland reden we langs een heel klein ziekenhuisje, gerund door een paar Duitsers. Ze waren erg blij met onze medische tas. .jpg)
Nu de reis steeds meer op zijn eind gaat lopen, proberen we alles wat we bij ons hebben weg te gevan aan mensen die er wat aan hebben. We hadden een spelletje Mikado bij ons, en dat leek ons wel wat voor deze knaapjes. Alleen heeft het natuurlijk erg weing zin om ze een kado te geven als ze niet weten wat ze er mee moeten: Educatie is de kern van alle ontwikkelingshulp! Mikado lijkt een makkelijk spel, maar om het goed uit te leggen heb je toch minstens een kwartier nodig. Ik ben benieuwd met welke regels ze het spel nu spelen!
Aan al het goede komt een eind, zo ook aan onze relatie met de Samurai. We hebben van je genoten! Hier heeft Sander de zware en verdrietige taak om de nummerplaten te verwijderen, zodat we ze in NL weer kunnen inleveren. Ik hoop dat de nieuwe eigenaar net zo veel van Sam geniet als wij!
De route die we hebben genomen bijkt toch niet de meest efficiente te zijn. Na ruim 7500 km naar het zuiden te hebben gereden, vertelt het schermpje in ons vliegtuig dat het maar 5500 terug is. In ieder geval stelt de terugweg weinig voor: 6 uurtjes vliegen ipv 3 weken toeren!
En dat was het dan alweer! Eenmaal thuis blijkt dat onze website nog veel meer gevolgd is dan dat we al wisten, heel leuk. Bedankt voor het lezen! Hou de site in de gaten, want binnenkort wordt ook al het video materiaal dat we hebben verzameld (voornamelijk dwaze ritjes door de woestijn) online gezet. Groeten! Team Africlean |